Ervaringen
Soms doen leden van Aluvea verslag van een activiteit waar ze aan hebben deelgenomen.
Expeditie naar de bronnen van de Dommel
Door Theo Donkers
Niemand zal het betwisten, de Dommel is de kloppende slagader van de stad Eindhoven. Sterker nog, zonder de Dommel was er geen Eindhoven geweest. Onze vroege voorouders zochten plekken dichtbij het water waar ze de voeten droog konden houden. Ergens in de middeleeuwen besloten enkele boeren, het kunnen ook vissers zijn geweest, zich te vestigen op een hoger gelegen stuk grond tussen de riviertjes de Dommel en de Gender. Door overstromingen en zandverstuivingen was deze natuurlijke terp ontstaan. Blijkbaar ging het de eerste bewoners voor de wind want al in 1232 kregen ze stadsrechten én marktrechten van hertog Hendrik I van Brabant. En in de vijftiende eeuw stond er zowaar een kasteel op de plek waar nu nog villa Ravensdonck staat, recht tegenover het huidige Dorinth Hotel.
De Dommel is net als alle andere rivieren in Nederland na de laatste ijstijd ontstaan. In de Romeinse tijd was het een belangrijke stroom en werd er waarschijnlijk zelfs handelswaar over vervoerd. Men vermoedt zelfs dat de Dommel vroeger sneller stroomde en dieper in het landschap lag. Toen onze voorouders de oeverbossen begonnen te kappen en akkerbouw gingen bedrijven kreeg het zand vrij spel waardoor hier en daar de rivier werd afgesneden. Zo vormden zich stroomversnellingen en ging de rivier meanderen. Later werden er watermolens gebouwd waarvoor het water moest worden opgestuwd. De kans op overstromingen nam daardoor toe en dat veroorzaakte weer conflicten omtrent het maximaal toegestane waterpeil.[1] Een oud kaartje uit 1866 laat zien hoe Eindhoven, een stadje van slechts een paar straten, lag ingeklemd tussen de Gender en de Dommel. Door de eeuwen heen was het stadje nauwelijks gegroeid, mede door het geweld van de Tachtigjarige Oorlog, die begon als een opstand tegen het machtige Spaanse Rijk onder Filips II, en ruim de helft van de bevolking het leven koste. Met de komst van een Bommelse Philips kwam daar echter na 1890 snel verandering in.
Zo zichtbaar als de Dommel nog steeds is, zo onzichtbaar is de Gender nu. 'In Eindhoven stroomde de Gender oorspronkelijk naar en door het centrum om in de Dommel uit te monden, maar tegen het eind van de negentiende eeuw was het gedeelte binnen de (voormalige) stadsmuur gedempt en stroomde de Gender uit in De Vest (de stadsgracht), die op haar beurt weer verbonden was met de Dommel.'[2] In de twintigste eeuw is de Gender roemloos ten onder gegaan in het bouwgeweld dat in de stad plaatsvond. 'Het succes van lichtfabrikant Philips werd de Gender fataal. Het water vervuilde en delen van het beekje moesten wijken voor uitbreiding van de fabrieken. Ook in de rest van Eindhoven werd de Gender verwaarloosd, ingedamd en uiteindelijk vergeten.'[3] Een deel van het water van de Gender werd afgeleid naar het afwateringskanaal van de Dommel. Nog maar vier jaar geleden, in 2004, waren er prachtige plannen om de Gender weer 'boven water te halen'[4] maar die zijn grotendeels gestrand omdat ze niet uitvoerbaar of te duur waren.
Hoewel ook de Dommel werd getemd door de aanleg van het Afwateringskanaal[5] heeft de rivier zich heel goed in de stad weten te handhaven. De Dommel heeft het geluk door mooie woonwijken te stromen zoals De Elzent en het Villapark en door gebieden die nog lang agrarisch zijn gebleven zoals Woensel en Gennep. De Gender echter had de pech door een gebied te stromen waar Philips actief was. Het gebied 'Genn-epe', Keltisch voor 'het heldere water', wordt nu door de hele stad gekoesterd als historisch agrarisch landschap.
Wandelen of fietsen langs de Dommel of zelfs liggen aan de Dommel in het centrum van Eindhoven is een genot. Kijkend naar de traag stromende rivier wil de vraag wel eens opkomen waar al dat water vandaan komt. Daarom besloot ik voor enkele leden van onze activiteitenclub een expeditie te organiseren naar de bronnen van de Dommel. Zoals dat bij expedities gebruikelijk is moet je dat goed voorbereiden. Dus ben ik achter mijn computer gaan zitten en driftig op zoek gegaan naar informatie over het gebied waar de Dommel ontspringt. Wat standaardgegevens als lengte 146 kilometer met een verval van 35 meter tussen bron en Den Bosch, waar de Dommel in de Dieze uitmondt, en twintig zijriviertjes die hun water in de Dommel lozen, waren snel gevonden. Enige uurtjes zoekwerk leverden vervolgens een aantal, op zijn minst verrassende wetenswaardigheden op.
Het eerste wat ik tegenkwam was niet om vrolijk van te worden: 'De oorzaak van de vervuiling is onder andere de zinkfabriek Umicore BV bij het Belgische Neerpelt. Het bedrijf loost nog direct op de Eindergatloop, een beekje dat na enkele kilometers uitkomt op de Dommel en vervolgens naar Nederland stroomt. Volgens een artikel in de Volkskrant van 18 maart 2004, stromen met het rivierwater jaarlijks dertigduizend kilo zink en duizend kilo cadmium bij Borkel en Schaft het land binnen. Daarnaast draagt de intensieve veehouderij in het gebied haar steentje bij aan de vervuiling. Cadmium wordt beschouwd als een kankerverwekkende stof en is schadelijk voor de mens omdat het zich in de nieren en lever ophoopt. Het zware metaal wordt vrij gemakkelijk door bladgroenten opgenomen. Zink is niet direct giftig, het is immers nodig voor de opbouw van tientallen enzymen in het lichaam. Zeer hoge doses kunnen wel misselijkheid en diarree veroorzaken. Planten nemen vaak zoveel zink op dat hun systemen het niet meer aankunnen. In de Dommel zwemmen is niet direct gevaarlijk. De vervuiling zit vooral in het slib, en niet in het water. Bovendien moet je een behoorlijke dosis binnen krijgen voordat je er ziek van wordt.'[6]
Al snel werd duidelijk dat de bronnen ergens ten zuiden van Peer moesten liggen, een plaats in Vlaams Limburg, vooral bekend van een paar grote meubelwarenhuizen. Volgens een anonieme schrijver begint de Dommel 'kalm en vredig in de moerassen van de Donderslagse Heide, even onder het Belgische Peer'. Dat was vroeger zo. Als wij enige dagen later naar het zuiden afzakken en na een reis van ongeveer een uur onze auto's parkeren bij de laatste boerderij aan de Ruitersebaan, gelegen een paar kilometer ten zuiden van het gehucht Linde, kijken wij uit over een grote vlakte die alles weg heeft van een oer Nederlandse polder. Mijn expeditieleden hadden zich toch iets anders voorgesteld van het gebied waar de Dommel ontspringt.
Een groot deel van de Donderslagse Heide is begin vorige eeuw 'ontgonnen'. Op internet kwam ik daarover het volgende tegen: 'In 1634 wordt Linde-Peer voor het eerste vermeld als kerkdorp met lindebomen in de buurt. Geschiedkundigen vermelden Linde in 1634 naar aanleiding van het oprichten van een schans. In 1652 was de Sint Lambertusschutterij actief maar ze bestond waarschijnlijk al vroeger. In 1851 werd Linde een zelfstandige parochie, maar bestuurlijk ressorteerde het altijd onder Peer. In 1909 kocht Dr. Dinesty van Brussel een groot stuk vruchtbare grond in het brongebied van de Dommel, bekend onder de naam Siberië en gelegen ten zuiden van Linde. Hij legde hier wegen aan, zorgde voor irrigatie, bouwde stapelhuizen en serres en gaf zo aan de naam Siberië (onontgonnen gebied) een nieuwe betekenis.'[7]
De zon komt tussen de wolken vandaan. Daaronder aan de horizon zien wij struiken en bomen en verderop enkele piramidevormige heuvels als stille getuigen uit de tijden dat er nog steenkool uit de grond werd gehaald. Met de kaart in de hand waarop de loop van de Dommel in dit gebied staat aangegeven, lopen wij recht naar het zuiden over een landweg die de Ruitersebaan genoemd wordt.[8] Ergens zullen wij daar de Dommel ontmoeten en een zekere opwinding maakt zich van mijn reisgenoten meester. Steeds duidelijker begint zich recht voor ons uit het wat hoger gelegen deel van de Donderslagse Heide af te tekenen. Dan komt ineens vanachter een veld met hoge maïs van links een sloot onze kant op lopen. Stil staren wij enige momenten in het weinige water dat niet zichtbaar stroomt. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat dit het begin is van de 'machtige rivier' die door onze stad stroomt. We volgen het rechte water dat een stuk verder onder een andere landweg door steekt, en dan meteen een haakse bocht naar rechts maakt. Dertig meter verder opnieuw een haakse bocht, nu naar links. En dan, na een kleine honderd meter aan de voet van wat kale struiken die zich spiegelen in het water, houdt de sloot ineens op.
We staan er omheen midden in een grote platte akker waar rijen maïsstoppels uit de grond steken. Met de inmiddels achter wolken verdwenen zon in de rug zien we in de verte de boerderij waar we vandaan zijn gekomen. Rechts is op enige afstand een tweede boerderij zichtbaar. Is dit nu echt het begin van de Dommel? Het moet wel want de kaart geeft het aan en de sloot houdt op. Even daarvoor waren we nog een haaks zijtakje tegen gekomen en dat kwam ook niet verder dan zo'n vijftig meter. Twee plekken vlakbij elkaar waar de Dommel 'ontspringt'. Ongeveer vijftig meter achter ons houdt de akker op en begint het hoger gelegen deel van de Donderslagse Heide. We lopen er naar toe, klimmen omhoog en het eerste waar ons oog op valt is een paal met een rond wit bord met dikke rode rand. We lezen: VERBODEN TOEGANG - MILITAIR DOMEIN. Even zijn we allemaal stil.
Ik leg mijn reisgenoten uit dat het deel van de Donderslagse Heide wat nog echt heide is al vele jaren door de Belgische Luchtmacht als schietterrein wordt gebruikt. We zien een ruige vlakte met hier en daar wat berkenboompjes en aan de horizon de piramidevormige afvalhopen van de gesloten mijnen.
Deze luchtfoto, afkomstig van Google Earth laat een gedeelte van de Donderslagse Heide zien. De donkere vlekken midden op de foto zijn vennen. De witte cirkel daaronder is het 'doel' waar door Belgische Luchtmacht op wordt geschoten. Recht daarboven is het begin van de Dommel blauw ingetekend.
Op onze kaart is te zien dat niet ver van waar wij staan, een ven moet liggen omgeven door wat moerassen. Meer naar het westen bevindt zich nog een dergelijk ven. Wij durven echter niet verder het terrein op te lopen, zeker niet als wij een bekend geronk horen en in de verte boven de heide een helikopter gewaar worden. Het is zeer aannemelijk dat water wat op deze hoger gelegen heide in de grond zakt een stukje verderop als kwelwater weer naar boven komt en zich verzamelt in het begin van de sloot. Het kan niet anders dan dat hier in dit gebied de Dommel ontspringt. Toch hebben een paar expeditieleden nog enige twijfels.
Met een mooi gevoel lopen wij weer terug en besluiten de sloot, nee de Dommel, te volgen. Voorbij het grote veld met maïs buigt het water weer af naar het noorden en begint zowaar wat vaag te meanderen. Aan weerskanten groeien struiken en hier en daar zien we zelfs aan de rimpelingen dat het water echt stroomt. Het is bijna niet voor te stellen dat er in 1648, de Tachtigjarige Oorlog was net afgelopen, zich in dit gebied een waar drama heeft afgespeeld. De Donderslagse Heide is namelijk ook bekend vanwege ene veldslag die daar toen heeft plaats gehad. Een paar 'ooggetuigen' schrijven daarover het volgende: 'Na de vrede van Munster in 1648 opereerden de Lorreiners (o.l.v. Karel IV van Lorreinen) in onze streken. Een bloedig treffen tussen de Lorreinen en de Boerenkrijgers had plaats op Sinterklaasdag 6 december 1648 op de Donderslagse heide bij Meeuwen. De schutterij van Opoeteren, een dorp ten oosten van de Donderslagse Heide, had geen eigenlijke militaire opdracht maar als inwoners van het dorp maakten zij deel uit van het zogenaamde leger van de huislieden. Huislieden waren alle weerbare mannen tussen de 18 en 59 jaar. Zij stonden onder het bevel van de drossaard van Stokkem. Het was dus niet de schutterij als dusdanig die deelnam aan de slag op de Donderslagse Heide. Na de veldslag telde Opoeteren 16 doden en 18 gekwetsten en hadden er 27 inwoners van Opglabbeek het leven gelaten.' Een andere bron voegt daar nog enige details aan toe: 'Hier werd op Sint-Niklaasdag 1648 een veldslag uitgevochten tussen achtergebleven huurlingen (van de 80-jarige oorlog) en plaatselijke milities (uit de hele huidige Limburgse Kempen). De milities werden afgeslacht …'[9]
Het kan niet anders dan dat er in die tijden ook het nodige bloed en ander spul van krijgsgeweld in de Dommel terecht is gekomen en vervolgens door Eindhoven is gestroomd.
Maar wat schetst mijn verbazing als ik op mijn digitale zoektocht ook nog op het volgende stuit: In het Engelse jargon van het luchtwapen is de Pamparange-schietstand op de Helchterense hei[10] alleen in gebruik voor target practice (oefenen in het schieten op doelen) met oefenmunitie. In het niet zo verre verleden was dat anders: een stuk schietterrein met de toepasselijke naam Donderslagse Heide staat op de stafkaart nog steeds als napalmzone aangegeven, in de jaren zestig en zeventig is dit sinds de Vietnamoorlog beruchte spul ook in Helchteren gebruikt.[11] Dit wapengeweld, hoewel daar naar ik mag hopen geen doden bij zijn gevallen, is toch van een heel ander kaliber dan de musketten waarmee drie en een halve eeuw geleden de boerenmilities in de pan werden gehakt.
Als we weer bij een stuk van de beek uitkomen dat kaarsrecht naar het noorden stroomt, besluiten we om van daar weer terug naar de auto te lopen. We hebben nog geen honderd meter gereden of een van de expeditieleden merkt op dat ze nu de Dommel alweer mist. Iedereen beaamt dat het zo bijzonder was om langs het nog zo kleine Dommeltje te lopen. Dus besluiten we om naar het volgende punt te rijden waar de Dommel een weg kruist. Bij de duiker onder de weg aangekomen wacht ons een aangename verrassing. Naast het beekje staat een nog vrij nieuw bord wat ons heel bekend voor komt. Boven twee golvend blauwe lijntjes staat: 'Dommel' geschreven. Nu zijn we met zijn allen echt helemaal overtuigd dat we aan de bronnen van de Dommel hebben gestaan. We maken foto's en omhelzen het bord. Als we even later richting Peer rijden om daar met een goede Vlaamse pint te vieren dat de expeditie is volbracht kruisen wij opnieuw de Dommel en zien dat hij daar dan al meer dan één meter breed is. Goed zo!
Thuis gekomen wil ik nog één ding weten over de Dommel. Hoe is de rivier aan zijn naam gekomen? Het antwoord vind ik vrij snel op de website van het Waterschap de Dommel en luidt als volgt: Net als de meeste rivieren heeft ook de Dommel in het verleden veel verschillende lokale namen gekend. Het zijn waarschijnlijk de Romeinen geweest die de Dommel als één rivier zijn gaan benoemen, van oorsprong tot uitmonding. De oudste vermeldingen voor de Dommel zijn: Dudmala, Duthmala, Didmella, Dumella en Dommele. De naam wordt in verband gebracht met het Indo-Germaanse woord 'dhu' dat duizelen, ronddraaien, dutten betekend. Toen de rivier nog niet was gekanaliseerd kronkelde hij door het Vlaamse en Brabantse land, zo erg dat de rivier vol zat met draaikolken die je deden duizelen. Heel aannemelijk dus. Vooral het woord 'dutten' spreekt mij bijzonder aan. Het zegt alles over hoe de Dommel is, een wat slaperige traag stromende lieve rivier, ingedut in het vredige Brabantse landschap.
Eindhoven, november 2008
[1]Bron: www.wikipedia.org.
[2]Bron: www.wikipedia.org.
[3]Bron: Website Gemeente Eindhoven.
[4]Bron: Eindhovens Dagblad.
[5]Het Afwateringskanaal mondt uit in het Beatrixkanaal en is begin vorige eeuw gegraven. Tot dan stroomde de Dommel elk jaar wel een keer over en zette zo grote delen van het centrum van Eindhoven blank.
[6]Bron: Technische Universiteit Eindhoven.
[7]Uit: Gids voor Vlaanderen Door O. Vandeputte, Filip Devos, O. Vandeputte, Filip Devos.
[8]De kaart werd mij gemaild door Werkgroep Isis, een organisatie gevestigd in het dorp Meeuwen. De werkgroep zet zich in voor het behoud van de natuur in dat deel van Vlaams Limburg.
[9]Bronnen: www.opglabbeek.be, http://ols.schutterij-opoeteren.be en http://wandelaar3680.skynetblogs.be.
[10]Het schietterrein op de Donderslagse Heide wordt door de Belgische Luchtmacht de Pamparange-schietstand op de Helchterense hei genoemd. Het is hetzelfde gebied.
[11]Overgenomen uit het artikel 'Balkansyndroom' van 10 januari 2001 op de website van de Gazet van Antwerpen.
Naar boven
Etentje met vette Comedy in Helmond
Voor ons nagelnieuwe clubje Helmondse Aluvejers had ik een etentje in De Velvet Lounge georganiseerd. Iets na zeven zijn we met negen personen aan tafel gegaan. Toch een mooi aantal na pas twee introductieavonden in Helmond. We hebben met z'n allen heerlijk gegeten en natuurlijk ontzettend veel gekletst.
Tijdens het toetje kwamen de eerste gasten reeds binnen voor de Comedy Night en werd het al gauw een gezellige drukte. We hebben met z'n allen erg genoten van het leuke bandje en van de vier stand-up comedians. Klapstuk van de avond, daar was iedereen het roerend over eens, was cabaretier Leon van der Zanden, bekend van De Olifantendoders.
Kortom een zeer geslaagde avond en zeer zeker voor herhaling vatbaar.
Bovenstaand verslag is van Hans
Naar boven
Oudejaarsfeest Eindhoven
Als aspirant-lid ga ik op 31 december 2007 naar het oudejaarsfeest van Aluvea in Eindhoven. Ik ken er niemand dus dat is toch even spannend. Zaal Ramona ziet er gezellig uit met een grote dansvloer omgeven door tafeltjes en een flinke bar. De oliebollen staan al klaar. Ondanks de in mijn ogen toch al lage kosten voor deze avond blijkt de koffie en thee ook nog eens gratis te zijn.
Al snel komen er meer mensen binnen. Mij vallen vooral een aantal heren op: keurig in het pak, mooi overhemd, rode strik. Dat blijken de echte dansliefhebbers te zijn. Hun dansschoenen hebben ze in een apart tasje bij zich. Het is heel lang geleden dat ik heb meegemaakt dat heren zich zo keurig aankleden om te gaan dansen. Maar al snel hoor ik dat dit niet voor deze heren geldt, zij zijn zeer regelmatig in Valkenswaard op de dansvloer te vinden. Wat ontzettend leuk! En ook de andere aanwezigen hebben hun best gedaan om er op hun allerbest uit te zien, toch leuk dat iedereen die moeite doet voor zo’n feestavond.
De DJ opent de avond met een wisseldans en dat is niet tegen dovemansoren gezegd. In no-time is de dansvloer vol en dat blijft de hele avond zo. Quickstep, de wals, cha cha cha, jive, ik heb ze allemaal voorbij zien komen, maar er wordt ook veel los gedanst. En inderdaad de DJ houdt bij zijn muziekkeuze rekening met de jaren waarin deze groep nog wat jonger was. Menig overhemd raakt bezweet, dan hebben veel dames het voordeel van een wat luchtiger outfit.
Inmiddels heb ik al verschillende nieuwe mensen ontmoet, gezellig zitten kletsen met een aantal dames en heren, soms zelf diepgaande gesprekken. Om 12 uur krijgen we allemaal champagne en na de gebruikelijke felicitaties over en weer gaan we buiten naar het vuurwerk kijken. Nou en dat kunnen ze in de Schootsestraat! Ondanks de mist is het mooi om te zien. Terug binnen wacht ons een koud en warm buffet. Volop variatie en keuze en het buffet wordt dan ook eer aan gedaan. Menigeen gaat vaker nog wat halen.
En dan gaan de voetjes weer van de vloer. Ik verdenk de DJ er van dat hij in de loop van de avond de volumeknop steeds iets hoger zet want ik moet inmiddels bijna schreeuwen om iets tegen mijn buurman of buurvrouw te kunnen zeggen. Dat is wat minder. Nou, dan gaan wij toch gewoon ook weer de dansvloer op. Het is eeuwen geleden dat ik zoveel op een feestje heb gedanst maar het is ontzettend leuk. Tegen 2 uur vind ik het welletjes. Ik neem afscheid van een aantal nieuwe kennissen en rijdt voorzichtig door de mist naar huis.
Dank voor een gezellige avond, kan ik me al aanmelden voor 31 december 2008?
Bovenstaand verslag is van Ilse
Naar boven
Waterskiën in Aquabest
Even leek het erop dat we onze groep niet compleet hadden, maar gelukkig tijdens het introductiefilmpje vooraf kwam Jolanda toch nog binnen lopen. Toch nog met 13 man, best veel met zo´n slechte weersverwachting. Maar ondanks de dreigende wolken vooraf, zijn de weergoden ons gunstig gezind geweest.
Een aantal mensen hadden al eens op de ski's gestaan, dus die waren zo vertrokken (Jolanda, Jan-Peter, Henri, Robin, Twan). Maar na een half uurtje ongeveer wist iedereen toch al aardig op de ski's te blijven staan. Martijn ging de eerste paar keren bijna direct compleet onderuit, maar daarna was hij naast Wilfred de enige die het voor een eerste keer waterskiën voor elkaar kreeg complete rondjes te skiën.
De rest bleef maar oefenen op die eerste bocht (Jochem, Richard, Pauline, Lisette de introducé en ik). Dat was ook meteen de moeilijkste bocht om te nemen. En als je er dan eindelijk een keer doorheen was, dan moest je nog zien om te gaan met de enige verslapping in het touw en de ruk die erna kwam. Het werd dus behalve waterskiën ook een zwem- en wandeltocht. Ook nog eens survivallen, want het had zoveel geregend dat de paden op sommige stukken flinke modderpoelen waren geworden (en de grond was nogal ongelijk). Dus iedereen heeft nu mooie, zachte kuiten.
En petje af voor Lisette, want die bleef het skiën na een half uur nog steeds eng vinden, maar toch bleef ze gaan en ook zij kwam al snel tot aan de eerste bocht!
Ook was het schijnbaar moeilijk om te stoppen als je moe was. De boeien waar je door moest skiën aan het einde voor als je afgekoppeld wilde worden, waren voor sommigen haast onbereikbaar. Henri ondervond dit een enkele keer, dus dan nog maar een rondje.
Robin hebben we helaas niet meer op een wakeboard (onderuit) mogen zien gaan, want hij was na een uurtje skiën toch vrij moe, dus wisselde ze niet meer in. Misschien voor een volgende keer. Want volgens mij zijn er deze dag wel een paar enthousiast geworden voor deze sport. Pauline gaf al aan, dit wel vaker te willen gaan doen.
Ik was zelf blij dat ik toch nog een laatste keer op de ski's ben gaan staan. Eindelijk kwam ik glansrijk door die eerste bocht heen…. De euforie was van korte duur, want ik kwam er te laat achter dat bocht nummer 2 iets sneller kwam dan nummer 1, waardoor ik hem te kort pakte en mijn touw helemaal slap was… jammer, toch weer door de modderpoel terug…
Na nog lekker iets gegeten te hebben op het mooie terras van het Waterskicentrum werd het toch weer tijd om naar huis te gaan. We riepen heel hard dat we elkaar nog zouden treffen tijdens de stapavond, want er heerste een gezellige stemming. Maar ´s avonds had het gros de man met de hamer al gezien… Maar het was een onvergetelijke dag!
Bovenstaand verslag is van Nicole
Naar boven
Dagje Kajakken / Kanovaren met EKV Beatrix
Een zonovergoten nazomerdag, kabbelend kanaalwater en een kopje koffie staat voor ons klaar. Maar de rust is van korte duur.
Zwemvest aan, les in peddeltechnieken , in-en uitstapoefeningen. Meteen vaar ik met een wiebelende kajak het riet in. Oké, je komt zo wel op plekjes in de natuur waar niemand anders kan komen! Iedereen mag kiezen; 'n wildwaterboot, wedstrijdboot of een degelijke kanaalvaarder. Lisette dwaalt een beetje af, maar Jan de instructeur loodst haar met een paar stoere slagen onze kant weer op. Nick blijft het overzicht houden. Hij kiest de grote kapiteinsboot. Als ik het geweten had, zou ik een piratenvlag meegenomen hebben voor hem.
Een heerlijke lunch met warme soep en broodjes lokte ons als eendjes het water uit. Daarna gleden we al snel soepeltjes over 't water. Het leek een hele tijd goed te gaan, maar toen ontdekten we een mini-mini watervalletje. Wat moet Rob gedacht hebben ? Even indruk maken ? eitje ! Heerlijk voor de rest om de boot te zien kapseizen. We hebben hem met man en macht proberen te redden.
Dat maakte in Lars zijn piratenhart los en wilde hij bij Lucie enteren.
Helaas....een stoere meid is....daar ging hij.........zelf kopje onder.
Met Nick als kapitein en wij met de kleine bootjes eromheen, voer de vloot na een vrolijke gezellige middag weer bij de kanovereniging binnen. Bij EKV Beatrix. waren ze inmiddels zo trots op ons dat we meteen zijn gepromoveerd als wedstrijdgroep. Kijk maar eens naar de foto's van ons team op onze fotopagina! U hoort vast nog van ons ! En we gaan nog niet naar huis..... bedankt redders in nood ; de instructeurs...........nog lange niet nog lange niet.........en dank aan de catering, vooral ook de koeken.....
De kanovereniging had al met al dus prima voor ons gezorgd. We waren van 11:00 tot 17:00 onder de pannen en als bonus kregen we geen snoepzakken mee naar huis maar t-shirts. Neem daarbij de lol en het prachtige weer en onze dag kon niet meer kapot. Voor herhaling vatbaar !!!
Naar boven
Column Patricia
Zuid-Afrika
Hopelijk hebben jullie allemaal fijne feestdagen achter de rug. De mijne waren om nooit te vergeten. Waarom? Nou, zoals gezegd verheugde ik me enorm op een reis naar Zuid-Afrika. Die heb ik inmiddels achter de rug. Met de feestdagen, zowel Kerst als Oud & Nieuw was ik daar.Het was een prachtige rondreis die begon in Johannesburg. Achtereenvolgend deden we Pretoria, Orighstad, Hazyview, Mbabane, Hluluwe, Durban, East London, Port Elizabeth, Knysna en eindigden in Kaapstad.
Op 1e Kerstdag waren we in het Krugerpark. Allemaal hadden we een "verlanglijstje" van dieren die we graag wilden zien. De "BIG FIVE" en de zebra's en de giraffe en… en… en… Ieder dier dat we spotten was weer een kerstcadeautje en we bleven maar "uitpakken". We zagen niet alleen de grote 5, zebra's, giraffen, impala's, maar ook een cheetah, koedoes, een kameleon. De ranger verwonderde zich ook erover dat we zoveel zagen. Kun je nagaan! Natuurlijk hebben we ook wat van de andere kant van de medaille gezien en meegekregen.
Oud & Nieuw vierden we in Port Elizabeth met eerst een rondleiding en ook eten met een show in een township en we eindigden op het strand met live optredens, ontzettend veel mensen, prachtig vuurwerk en champagne. Normaalgesproken waag je je niet in een township, maar hier was het gelukkig geen probleem. We hebben iedere dag de nodige kilometers (200 tot bijna 700km per dag) gereden om in mooie lodges te kunnen overnachten. Soms zelfs waar krokodillen en nijlpaarden bij je lodge konden komen 's avonds/'s nachts. We aten andere dingen dan thuis, zoals boboti, springbokkie, impala, struisvogel en braai.
Vanwege de sneeuw vertrok onze vlucht met de heenreis met ruim 2 uur vertraging. Terug was het precies volgens de planning. Een vriendin van me mailde nog: "Nu hebben we eens een mooie witte kerst en dan ga je weg!" Nou, het was geen probleem. Het temperatuursverschil was flink. Van zo'n -3 naar 32 graden (soms zelfs ruim 40 en weer terug naar -2. Brrrr… Maar dat was het me waard.
Een reis, maar ook een jaar voor mij, om nooit te vergeten!
Wat 2010 voor mij in petto heeft? Geen idee, maar in ieder geval de maandelijkse filmavond, het Tilburgs Tafelen en verdere activiteiten of gebeurtenissen lezen jullie wel in het boekje of hier.
Lieve groet van Patricia
Naar vorige Columns Patricia
Naar boven
| 
